۰۳ مرداد ۹۲ ، ۱۱:۴۸
مجتبی قره باغی ۰ نظر Share

فعل ها را برچین

شُمانِویس

راه راه راه و همچنان راه ...

کاش روزی راه تنها رفتن نباشد ... مقصدی هم در کار ...

اما چه کنیم که روزهای ما راه های تکراری بی مقصد شده اند ...

بی هیجان زندگی بخش ... خوف بر می دارد مرا ... این زندگی این جریان توهم بارا ین بی معنایی که آنرا روزمرگی می خواند مرا به کام به خود می کشد ...

چاهی بس عمق که خروج از آن راه را طولانی تر ...

و توان در من بی اراده ....

سامان ضباغی

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی

تصاوير برگزيده

راست
چپ